Back to Top
Τηλ. επικοινωνίας : 22210.62743 | Email: el.politias@cyta.gr
Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2019



Νίκολα Δημητρώφ (υπουργός εξωτερικών Σκοπίων) και Στόλτεμπεργκ (ΓΓ του ΝΑΤΟ) στην υπογραφή της ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ την 06-02-2019 στις Βρυξέλλες.

Τι Μπορεί πλέον να γίνει με την Συμφωνία των Πρεσπών? Ένα άρθρο που πρέπει όλοι να διαβάσουν σοβαρά.
Ποία η επίδραση της κύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών από την Ελληνική Βουλή, στο αξιόποινο της Συμφωνίας ?

Εισαγωγή-I:
Άρ.28.1 του Ελληνικού Συντάγματος:
1. Oι γενικά παραδεδεγμένοι κανόνες του διεθνούς δικαίου, καθώς και οι διεθνείς συμβάσεις, από την επικύρωσή τους με νόμο και τη θέση τους σε ισχύ σύμφωνα με τους όρους καθεμιάς, αποτελούν αναπόσπαστο μέρος του εσωτερικού ελληνικού δικαίου και υπερισχύουν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου. H εφαρμογή των κανόνων του διεθνούς δικαίου και των διεθνών συμβάσεων στους αλλοδαπούς τελεί πάντοτε υπό τον όρο της αμοιβαιότητας.

Ερμηνεία και η Νομική Βάση του θέματος:
Το παραπάνω άρ. 28.1 του Ελληνικού Συντάγματος, λέει ότι:  όταν το Διεθνές Δίκαιο ή μια Διεθνής Συνθήκη ή Συμφωνία (όπως η Συμφωνία των Πρεσπών) είναι  ΑΝΤΙΘΕΤΗ  (σε ορισμένους όρους της) με το Ελληνικό Σύνταγμα και νόμους (Συνταγματικό Δίκαιο), τότε η Διεθνής Συνθήκη εφαρμόζεται οπωσδήποτε, ΠΑΡΑΚΑΜΠΤΟΝΤΑΣ (αλλά όχι καταργώντας) το Ελληνικό Σύνταγμα και νόμους, οι οποίοι έτσι εξακολουθούν  να ισχύουν και να εφαρμόζονται σε όλες τις υπόλοιπες περιπτώσεις , ΕΚΤΟΣ του πλαισίου εφαρμογής της Διεθνούς Σύμβασης.
Συνακόλουθα, το αντίστοιχο Εθνικό Κράτος (εν προκειμένω η Ελλάδα) διατηρεί την δυνατότητα να θεσμοθετήσει (ψηφίσει) τους κατάλληλους νόμους ώστε να θεραπεύσει ή εξαλείψει δυσμενείς γι` αυτήν επιπτώσεις που τυχόν θα προκύψουν από την παραπάνω ΠΑΡΑΚΑΜΨΗ του Ελληνικού Συνταγματικού Δικαίου και νόμων από την Διεθνή Σύμβαση.  Κι αυτόν τον τρόπο συνιστώ να εφαρμόσει η Ελλάδα για την προστασία της από την κυρωθείσα ήδη Συμφωνία των Πρεσπών, η μονομερής ακύρωση της οποίας από την Ελληνική Πλευρά θα επιφέρει μεγαλύτερα δεινά από την ισχύ της!
Η παραπάνω διαδικασία είναι αυτή δια της οποίας τα Εθνικά Συντάγματα όλων των κρατών εναρμονίζονται με το Διεθνές Δίκαιο και τις Διεθνείς Συμβάσεις που συνάπτει κάθε χώρα με άλλες χώρες ή Διεθνείς Οργανισμούς (ΝΑΤΟ, ΟΗΕ κλπ).
Ο άλλος τρόπος εναρμόνισης των Εθνικών Συνταγμάτων με το Διεθνές Δίκαιο, είναι αυτός  της «Διεθνοποίησής» των δια της διαδικασίας της Αναθεωρήσεώς των  (αρ.110 Ελληνικού Συντάγματος). Ένας κόσμος στον οποία τα κράτη δεν έχουν εναρμονίσει τα Συντάγματά των στο ενωποιητικό σύστημα της διάκρισης των de facto και de jure αρχών  του Διεθνούς Δικαίου, καταλήγει ένας αλληλοσπαρασσόμενος αυτοκαταστροφικός κόσμος.  
Ερμηνευτική δήλωση: Το άρθρο 28 αποτελεί θεμέλιο για τη συμμετοχή της Χώρας στις διαδικασίες της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης.

Eισαγωγή-ΙΙ:
Αρ.138 ΠΚ: Προδοσία της Χώρας: 1.Όποιος επιχειρεί με απειλές σωματικής βίας να αποσπάσει από το ελληνικό κράτος έδαφος, που ανήκει σε αυτό ή να συγχωνεύσει έδαφος του ελληνικού κράτους σε άλλη πολιτεία, τιμωρείται με θάνατο.
Αρ.151 ΠΚ: Κατάχρηση πληρεξουσιότητας: Όποιος ως πληρεξούσιος του ελληνικού κράτους ή συμμάχου του διεξάγει με κάποια άλλη κυβέρνηση υποθέσεις του εντολές του με πρόθεση κατά τέτοιο τρόπο που να μπορεί να προκύψει βλάβη στον εντολέα , τιμωρείται με κάθειρξη (τουλάχιστον 10 χρόνια) (σημειώνω ότι ο Κοτζιάς είχε πληρεξουσιότητα από την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995 να διαπραγματευτεί ΜΟΝΟ το όνομα, όχι στην Εθνικότητα και Γλώσσα των Σκοπιανών!).
Αρ.14παρ.2δ του Α.Ν.533/1945) (περιφραστικά): Όποιος συνεργάζεται με τον εχθρό της Ελλάδος, καταδικάζεται για «Εθνική Αναξιότητα» (με το άρ. αυτό καταδικάστηκε ο Τσολάκογλου).

Η Συμφωνία των Πρεσπών της 17-06-2018 (εφεξής «Συμφωνία»), με την κύρωσή της στην Ελληνική Βουλή την 25-01-2019 κατέστη «Διεθνής Σύμβαση» εμπίμπτουσα στις διατάξεις του αρ.28.1 του Ελληνικού Συντάγματος και της Σύμβασης της Βιέννης του 1969 για το «Δίκαιο των Διεθνών Συνθηκών».  Η Διεθνής Σύμβαση των Πρεσπών καθώς κι ο κυρωτικός τυπικός της νόμος 4588/2019 (ΦΕΚ Α` αρ.9/25-01-2019) στην Ελληνική βουλή (εφεξής «κύρωση»), όπως και οι γενικώς παραδεδεγμένοι κανόνες του γενικού διεθνούς δικαίου, ακολουθούν ιεραρχικά το Τυπικό Σύνταγμα, αλλά προηγούνται  (υπερισχύουν) όλου του λοιπού Συνταγματικού Ουσιαστικού Δικαίου (νόμοι, διατάγματα), ήτοι «υπερισχύουν πάσης αντιθέτου διατάξεως νόμου», κατέχουσες (οι διεθνείς συνθήκες και οι κυρωτικοί των τυπικοί νόμοι) ισοδύναμη με το γενικό διεθνές δίκαιο ενισχυμένη τυπική ισχύ μέσα στο σύστημα των πηγών του Συνταγματικού Δικαίου (Σ 28,36).  
Συνέπεια των παραπάνω νομικών δεδομένων είναι ότι η Συμφωνία των Πρεσπών εφαρμόζεται υποχρεωτικά δια της παράκαμψης των αντιθέτων προς αυτήν αρ.ΠΚ 138 (για την αποτροπή του εδαφικού ακρωτηριασμού της Ελλάδος, «προδοσία της χώρας») και αρ. 151 (για την κατάχρηση εξουσιοδότησης από εκπρόσωπο της Ελλάδος).
Συνεπώς, τα παραγόμενα παράπλευρα (και τυπικώς «εξωσυμβατικά») αποτελέσματα της Συμφωνίας-Σύμβασης (των Πρεσπών) και του κυρωτικού νόμου της («κύρωσης») – ήτοι οι αλυτρωτικές εδαφικές και ιστορικές διεκδικήσεις των Σκοπίων εις βάρος της Ελλάδος που ηγέρθησαν ως αποτέλεσμα της αναγνωρίσεως δια της Συμφωνίας-Σύμβασης και της «κύρωσής» της, της «Μακεδονικής Εθνικότητας, Ιθαγένειας, Μακεδονικού Λαού και Γλώσσας» και ιδιαίτερα μέσα στο συγκεκριμένο ιστορικό και πολιτικό πλαίσιο και για τους λόγους που ανέλυσα εκτενώς στην μήνυσή μου – ταυτίζονται (τα παραγόμενα παράπλευρα (και τυπικώς «εξωσυμβατικά») αποτελέσματα), με τα, εις βάρος της Ελλάδος, αποτελέσματα της παράκαμψης των αρ. ΠΚ 138, 151, τα οποία συνιστούν κι αυτά πηγές του Ουσιαστικού Συνταγματικού Δικαίου,  για τα οποία κατηγορούνται οι υπαίτιοι της υπογραφής της Συμφωνίας Κοτζιάς-Τσίπρας, διότι αυτή (η Συμφωνία-Σύμβαση και κύρωση) ευοδώνει, διευκολύνει, καθιστά εφικτή και πραγματώνει την κατάχρηση πληρεξουσιότητας (ΠΚ 151) εκ μέρους του Νίκου Κοτζιά και σωρευτικά εκθέτει την Ελλάδα σε κίνδυνο εδαφικού διαμελισμού (ΠΚ 138) και ιστορικού ακρωτηριασμού της από τους Σκοπιανούς, των οποίων τα προβαλλόμενα δικαιώματα κι εδαφικές αλυτρωτικές των  διεκδικήσεις εις βάρος της Ελληνικής Μακεδονίας «ιστορικώ και κληρονομικό δικαιώματι», ως-δήθεν- κατ` αποκλειστικότητα γνησίων κληρονόμων των Αρχαίων (Ελλήνων στην πραγματικότητα) Μακεδόνων και του Αρχαίου Μακεδονικού Βασιλείου, κληρονομιάς, πολιτισμού και γλώσσας, αποτελούν κι εκφράζουν τα προαναφερόμενα «παραγόμενα παράπλευρα (και τυπικώς «εξωσυμβατικά») αποτελέσματα» της Συμφωνίας-Σύμβασης των Πρεσπών.
Κατά συνέπεια, για να αποφευχθούν οι παραπάνω, ζημιογόνες για την Ελλάδα, συνέπειες των «παραγομένων παράπλευρων (και τυπικώς «εξωσυμβατικών») αποτελεσμάτων» της Συμφωνίας των Πρεσπών και της κύρωσής της,  η μοναδική λύση αποφυγής του παραπάνω κινδύνου εδαφικού και ιστορικού διαμελισμού της Ελλάδος, είναι η Σύναψη μιας Συμπληρωματικής της πρώτης Σύμβασης Ελλάδος-ΠΓΔΜ,  υπό την Εγγύηση για την τήρησή της (των) και για την εφαρμογή συγκεκριμένων τιμωρητικών-κυρωτικών  ρητρών της παράβασής της (των), από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ,  η οποία ενδεικτικά θα περιλαμβάνει τα παρακάτω:
Ι) α) Θα υπογράφεται (-ονται) ως αντι-συμβαλλόμενα, κι από όλα τα αντισυμβαλλόμενα κράτη που υπέγραψαν τις Συνθήκες του Λονδίνου (1913) και Βουκουρεστίου (1913) –ίσως και Λωζάννης (1923).
β) Καθορισμός των «θεμελιωδών όρων» της Σύμβασης, η παράβαση των οποίων θα επιφέρει την αυτοδίκαιη ακύρωσή της, όπως π.χ. των αρ.3,4 της Σύμβασης των Πρεσπών που απαγορεύει – αναποτελεσματικώς σε κάθε περίπτωση- την έγερση και διεκδίκηση εδαφικών και ιστορικών δικαιωμάτων της μίας χώρας εις βάρος της άλλης (Ελλάδος vs ΠΓΔΜ) και (απαγορεύει επίσης) την επίκληση ύπαρξης εθνοτικών μειονοτήτων της μίας χώρας στην άλλη, οι οποίες θα διεκδικούν μειονοτικά πολιτικά και πολιτιστικά δικαιώματα (αρ.4παρ.3 της Σύμβασης).
γ) εγγυητικών όρων και διατάξεων αντίστοιχα, για την εγγύηση των ελληνικών συνόρων και ιστορικών δικαιωμάτων της, από τις δυνητικά αλυτρωτικές διεκδικήσεις των Σκοπιανών εις βάρος της Ελλάδος, από το Συμβούλιο Ασφάλειας του ΟΗΕ (σχετ. αρ.3,4 της Συμφωνίας), δεδομένου ότι το διμερές Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδος-ΠΓΔΜ (αρ.12παρ.2) για την έλεγχο της πιστής εφαρμογής της Συμφωνίας, αλλά και η προβλεπομένη διαδικασία επίλυσης των διμερών διαφορών από την Συμφωνία (αρ.19 της Συμφωνίας με την προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης) είναι αναποτελεσματικά και λόγω της αναποτελεσματικής και περιορισμένης εκτελεστικής δυνατότητας των αποφάσεων του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης.
δ) κυρωτικών ρητρών (κυρώσεων) –κι αυτών υπό την εγγύηση του Συμβουλίου Ασφάλειας του ΟΗΕ και της ΕΕ- επί μονομερούς, από ένα έκαστον των συμβαλλομένων μερών, παραβίασης των μεμονωμένων κρισίμων «θεμελιωδών» όρων, αλλά και της Συμφωνίας στο σύνολό της. Τέτοιο μέτρο μπορεί να είναι π.χ. α) η πρόβλεψη μη-συνεγασίας της Ελλάδος με τα Σκόπια στα πλαίσια του ΝΑΤΟ, ή κατάθεση veto στις ενταξιακές διαδικασίες των Σκοπίων στην ΕΕ, η πρόβλεψη για την χρηματοδότηση της ΠΓΔΣΜ με τα προβλεπόμενα Ευρωπαικά Κονδύλια αποκλειστικά  δια μέσου της Ελλάδος μέχρι να αποκατασταθεί η τάξη από την παράβαση της Συμφωνίας απόμ την ΠΓΔΜ κλπ..
ε) ρητής δεσμευτικής δήλωσης εκ μέρους των Σκοπίων περί μη-ύπαρξης «Σλαβόγλωσσης Μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα (αρ.4παρ.3 της Σύμβασης), με την σύγχρονη αναγνώρισή της από το Συμβούλιο της Ευρωπαικής Ένωσης.
στ) αποποίησης εκ μέρους των Σκοπιανών της –δήθεν- ιστορικής και πολιτικής των σχέσης και καταγωγής από τους Αρχαίους (Έλληνες) Μακεδόνες, την ιστορία, πολιτιστική κληρονομιά και γλώσσα και κάθε σχετικής προπαγάνδας, διότι, όπως απέδειξα στο κύριο μέρος της μήνυσής μου, από το άρθρο 7 παρ.1-4 της Συμφωνίας προκύπτουν ακριβώς τα αντίθετα προς την παραπάνω ιστορική αλήθεια, δικαιώνοντας με τον τρόπο αυτό εντέχνως και δολίως τις παραπάνω αβάσιμες κι ανιστορικές επικλήσεις των Σκοπιανών και των εξ` αυτών δικαιωμάτων και διεκδικήσεών των εις βάρος της Ελληνικής Μακεδονίας κι Ελλάδος γενικότερα.
ζ) Ψήφιση εφαρμοστικών νόμων (ποινικών και διοικητικών) στα δύο αντι-συμβαλλόμενα κράτη (Ελλάδα και ΠΓΔΜ) για την παραβίαση των παραπάνω αρχών από πολίτες και ομάδες πολιτών των δύο χωρών.
η) για την ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ ισχύ όλων των παραπάνω, είναι αναγκαία η υπογραφή ΣΥΝΘΗΚΗΣ ΜΗ-ΕΠΙΘΕΣΗΣ και ΑΜΥΝΤΙΚΗ ΣΥΝΘΗΚΗ μεταξύ Ελλάδος και ΠΓΔΜ μέσα στα πλαίσια του ΝΑΤΟ (χωρίς να αποκλείεται και συμμετοχή κι άλλων βαλκανικών χωρών) (κατά τα πρότυπα του 2οτ Βαλκανικού Συμφώνου του 1953-4), με συνοδό συμφωνία περί διμερούς στρατιωτικής συνεργασίας των δύο χωρών.  

ΙΙ) Τροποποιήσεις (κατά το δυνατόν) της Κυρωθείσας Συμφωνίας των Πρεσπών:
α) Την επανεξέταση των τροποποιήσεων του Προοιμίου και των αρ. 3, 49 του Συντάγματος της ΠΓΔΜ που έγιναν στα πλαίσια του αρ. αρ.1παρ.12 της Συμφωνίας.
β) Τροποποίηση του αρ.7παρ.1, καθορίζοντας ότι ο όρος «Μακεδονία» αναγνωρίζεται με αυστηρά αντικειμενικά ιστορικά και πολιτιστικά κριτήρια (κι αυτά καθιστούν τον όρο «Μακεδονικός» καθαρά Ελληνικό).
γ) Τροποποίηση του αρ.7παρ.2, με την προσθήκη ότι:  «η αρχαία Μακεδονική γλώσσα ανήκει (περιλαμβάνεται) στην Ελληνική Γλώσσα» ! (η παράλειψη αυτή είναι-κατά την γνώμη μου- το μέγιστο των εγκλημάτων που έγιναν με την κυρωθείσα Συμφωνία των Πρεσπών).
δ) Τροποποίηση του αρ.7παρ.4εδ.α, με την προσθήκη ότι «οι Νοτιο-Σλαβικές γλώσσες δεν έχουν ουδεμία σχέση με την αρχαία Ελληνική Μακεδονική γλώσσα».
ε) Τροποποίηση του αρ.7παρ.4εδ.β, με την προσθήκη ότι «στον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό ανήκει κατ` αποκλειστικότητα και εξ` ολοκλήρου ο πολιτισμός των αρχαίων Μακεδόνων».
στ) Τροποποίηση του αρ.1παρ.3β (και αρ.20παρ.9) με τον καθορισμό της  Υπηκοότητας (citizenship) κι Εθνικότητας  των πολιτών της ΠΓΔΜ ως «Βορειο-Μακεδόνων» (ή «Σλαβομακεδόνων») και Ιθαγένειας «Σλαβομακεδονικής».
ζ) Τροποποίηση του αρ.1παρ.3γ (και αρ.20παρ.9) με την προσθήκη ότι στην 3η (Επιστημονική) Συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για την Τυποποίηση των Γεωγραφικών Ονομάτων στην Αθήνα το 1977, ΔΕΝ αναγνωρίστηκε «Μακεδονική Γλώσσα», αλλά απλά έγινε η μεταγλώτισή της από το κυριλλικό στο λατινικό αλφάβητο (οι επιστημονικές ομάδες του ΟΗΕ  και τα κράτη ΔΕΝ αναγνωρίζουν γλώσσες. Η «Μακεδονική» γλώσσα είχε αναγνωριστεί κυριαρχικά (χωρίς χρεία αναγνώρισής της, ούτε δυνατότητα μη-αναγνώρισή της από κανένα διεθνή οργανισμό ή κράτος!)  από την Λαική Ομόσπονδη Δημοκρατία της  Γιουγκοσλαβίας το 1944). Συναφώς στο τροποποιημένο αρ.1παρ.3γ θα αναγνωρίζεται ότι η γλώσσα της ΠΓΔΜ είναι η «Βόρειο-Μακεδονική» (ή «Σλαβο-Μακεδονική»).

Λόγω όμως της  παράλειψης συμπερίληψης στην Συμφωνία των Πρεσπών και στον κυρωτικό της νόμο,  των παραπάνω «προστατευτικών» των εθνικών συμφερόντων της Ελλάδας όρων της Συμπληρωματικής Συμφωνίας  (η οποία θα τίθεται υπό την εγγύηση του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ) και οι οποίοι (όροι) θα απέτρεπαν τα παραπάνω ζημιογόνα για το Ελληνικό κράτος «παραγόμενα παράπλευρα (και τυπικώς «εξωσυμβατικά») αποτελέσματα της Συμφωνίας των Πρεσπών», η Συμφωνία των Πρεσπών και η  κύρωσή της καθίστανται «αξιόποινες εκ παραλείψεως» πράξεις και οι άμεσα υπογράφοντες αυτήν Κοτζιάς-Τσίπρας υπαίτιοι για την εγκληματική αυτή παράλειψη (σημ.: για την ενδεχόμενη ευθύνη και των ψηφισάντων αυτήν βουλευτών βλ. παρακάτω).

Συνεπώς, η παράλειψη των παραπάνω προστατευτικών όρων της Συμπληρωματικής Συμφωνίας επιφέρει τα προαναφερόμενα «παραγόμενα παράπλευρα (και τυπικώς «εξωσυμβατικά») αποτελέσματα της Συμφωνίας των Πρεσπών» που ισοδυναμούν με αυτά της παράβασης –δια της παράκαμψής των- των άρ. 138, 151 ΠΚ και του αρ.14παρ.2δ του Α.Ν.533/1945.

Η ΕΥΘΥΝΗ ΤΩΝ ΒΟΥΛΕΥΤΩΝ
Συνακόλουθα, επειδή η παράβαση-παράκαμψη  των αρ. ΠΚ 138,151, συνιστά και παράβαση θεμελιωδών άρθρων του Συντάγματος (Σ 1, 17.1), η Συμφωνία των Πρεσπών και η κύρωσή της είναι, εκτός από παράνομες κι Αντισυνταγματικές, ενώ και η θετική ψήφος των βουλευτών που ψήφισαν την κύρωση της Συμφωνίας-Σύμβασης στην Ελληνική Βουλή ΧΩΡΙΣ τους «προστατευτικούς» όρους της Συμπληρωματικής Συμφωνίας, συνιστά αφενός πράξη παράβασης του Συντάγματος για τους ίδιους ως παραπάνω λόγους (Σ 1, 17.1), αφετέρου και ταυτόχρονα και συνέργεια των βουλευτών στις παραπάνω αξιόποινες πράξεις των Τσίπρα-Κοτζιά στην  παράβαση των αρ. ΠΚ 138, 151 και του αρ.14παρ.2δ του Α.Ν.533/1945).
Και τούτο διότι, οι παραπάνω ευθύνες των βουλευτών προκύπτουν από το γεγονός ότι η ψήφος των βουλευτών είναι μεν ελεύθερη (Σ 60.1, 61.1), αλλά η ελευθερία αυτή είναι νόμιμη μόνο υπό την αναγκαία προυπόθεση ότι αυτή ασκείται εντός των πλαισίων του Συντάγματος (Σ 59.1), προυπόθεση που όμως δεν πληρούται στην παρούσα υπόθεση για τους λόγους που ανέλυσα αμέσως παραπάνω, ήτοι: α) η κύρωση της Συμφωνίας εκθέτει την Ελλάδα σε εδαφικό διαμελισμό της (Σ 27.1, ΠΚ 138) και β) η εδαφική ακεραιότητα κι η ιστορική αρτιμέλεια της Ελλάδος (και κάθε άλλης χώρας) είναι αναγκαία προυπόθεση για την ενάσκηση της Εθνικής και Λαικής Κυριαρχίας κι Εξουσίας της (Σ 1).

Συνακόλουθα, η Συμφωνία-Σύμβαση και η κύρωσή της, επειδή καταλύουν την Εθνική κυριαρχία της Ελλάδος και την Λαική Κυριαρχία κι Εξουσία της, η προστασία και η ακεραιότητα των οποίων  συνιστούν αναγκαστικούς κανόνες του Γενικού Διεθνούς Δικαίου (Jus Cojens) (ήδη από την Συνθήκη της Βεστφαλίας του 1648 και Βιέννης 1815), είναι (η Συμφωνία-Σύμβαση και η κύρωσή της) αυτοδίκαια άκυρες, σύμφωνα με το αρ. 53,64 και 71παρ.1,2 της Σύμβαση της Βιέννης του 1969 για το Δίκαιο των Διεθνών Συνθηκών, ενώ και το αρ.46 της Σύμβασης της Βιέννης στο τμήμα της για την Ακυρότητα των Συμβάσεων, αναφέρει ότι το κράτος δεν μπορεί να επικαλείται μια συμφωνία η οποία είναι αντίθετη με το εθνικό δίκαιο και ότι αυτή μπορεί να ακυρωθεί γιατί βρίσκεται σε αντίθεση με το εσωτερικό δίκαιο του κράτους.

ΠΡΟΒΛΕΨΗ: Τίποτα από τα παραπάνω ΔΕΝ πρόκειται να γίνει, διότι ΚΑΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ δεν μπορεί καν να τα σκεφτεί…η ευκαιρία για την Ελλάδα χάθηκε στις Άδειες Πλατείες !



Δημ. Αντωνίου, ομιλητής των Άδειων Πλατειών, Μενέλαος Τουμπάρης, Δημήτρης Στόιλας, ευρωεκλογές 2014 στην Ξάνθη.
 Γαμώτο, γιατί να μην είμαι ΣΩΡΡΑΣ ?

• Δημοσιεύθηκε από : Δημήτριος Αντωνίου
Πέμπτη, 7 Φεβρουαρίου 2019 - 5:03 μ.μ.
Διαδώστε το Άρθρο...

0 σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου