Back to Top
Τηλ. επικοινωνίας : 22210.62743 | Email: el.politias@cyta.gr
Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016





Δημ. Αντωνίου

ΑΞΙΑ ΖΩΗ (Πολιτικό Τραγούδι- Για την Ελλάδα της Κρίσης)


Αααχχχ…’Ηλιε μου, Ήλιε μου, Γιέ της Νύχτας Φωτογέννητε

Ήλιε μου, Ήλιε μου Ηλιογέννητε (Φωτο) Στεφανωμένε,

Σκοτίνιασε Μαυροντυμένε να Φωτίσεις την Ψυχή μου

Χαίρονται οι Νεκροί που δεν ζούν, Κλαίνε οι Ζωντανοί που Ζούν

Χαίρεται ο Τυφλός που δε βλέπει κι ο Άμοιρος που δεν Ελπίζει

Χαίρεται η Μήτρα που δεν γέννησε, η Κόρη που δεν έγινε Μάνα του Αγέννητου

Χαίρεται το Παιδί που δεν γεννήθηκε, το Παιδί που χάθηκε πριν να γεννηθεί,

Αααχχχχ….. για να μην χαθεί

Ανέσπερη, Φωτογέννητη, Κόρη και Μάνα του Παντός

Ζευγάρωσε τον Γιό του Θεού Πολέμου Άρη

Αθηνά Παλλάδα Παρθένα, Κόρη του Φοίβου Απόλλωνα

Γένου Μάνα του Αθώρητου, Θάνατος Θανάτου

και Μήτρα του Φωτός

Ααααχχχχ…Θάνατε, Αθάνατο Πνεύμα του Γενναίου

κι Αθάνατη Αχλύ Τέλιας (τελευταίας) Πνοής

Θάνατε Θάνατε, Γένου Πατέρας της Ζωής, Μέτρο και Κριτής της Άξιας Ζωής




 ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΗΣ ΣΤΕΛΛΑΝΑΣ

Γεννήθηκες Πυγολαμπίδα σε Μαργαριταριού Καρδιά

Και Στάλαξες στης Μαργαρίτας τον Ανθό

Κι άξαφνα έγινε ο Κόσμος όλος Κήπος Χαράς και Λουλουδιών.

Ανταύγεια τα Μάτια σου στ` Ουρανού το Φώς κι έγινε η Πλάση Ομορφιά

Αρχαία Ελληνική, που Στελλάνα τη Βαφτίσανε.

Στάζουν απ` τα μάτια σου Νότες Μουσικές

που λικνίζονται στη δική τους Μουσική, σε χορό εκστατικό,

γιατί Στελλάνα σε Βαφτίσανε.

Στα Μάγουλά σου Χορεύουν Χορό Χαράς, γύρω από Παρθένο Πέπλο της Θείας Αθηνάς,

γιατί Στελλάνα σε Βαφτίσανε.

Με τα Δικά σου χέρια ο Απόλλωνας ο Φοίβος,

με τις Νότες των Ματιών σου ο Ορφέας ο Θείος κι η Τερψιχόρη η Κόρη

παίζουν τις Νότες σου στις Θείες Άρπες τους σε χορό εκστατικό (Διονυσιακό)

γιατί Στελλάνα σε Βαφτίσανε.

Βγήκαν απ` τα μάτια σου Αχτίνες Ξανθές Πλεξούδες Ήλιου

που με τα φιλιά σου τις έστειλες κι έκρυψαν την Έκλειψη Ηλίου

κι απ` Ομορφιά και Χαρά γέμισε η Πλάση Όλη,

γιατί Στελλάνα σε Βαφτίσανε.

Γίνεται η Θάλασσα Πυρκαγιά, το Κύματα Φλόγες Δροσερές

Έναστρος Ουρανός οι Αφροσταλαγματιές, αστρικές πλεξίδες

απ` των ματιών στου τα Αχτίδες

που Στελλάνα σε Βαφτίσανε.

«Τα Νερά φέρνουν Νερά», Χορεύουν και τραγουδούν από χαρά

Του Ευρίπου τα Τρελά Νερά, που θα σε πάρουν αγκαλιά

και «Στελλάνα σ` Αγαπώ» σου Φωνάζουν Τρυφερά.

Με πολλή αγάπη, Δημήτρης Aντωνίου, 24-02-2015


ΘΑΝΑΤΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΑΣ

Γέλιο, Γλέντι, Χαρά, Τραγούδι και Χορός

Φονιάς και Λησμονή Θανάτου

Μοιρολόι, Τραγούδι Λύπης του Πάνω

και του Κάτω Κόσμου Τραγούδι Χαράς

Κόρη (το Μοιρολόι) που με Πόνους και Χαρά τη Μάνα της Γεννάει

Ανάμνηση κι Έρωτας Θανάτου (είναι το) Πάθος για Ζευγάρωμα

και Γέννας Αθανάτων

Ανάμνηση κι Έρωτας Θανάτου, Έρωτας και Πόθος (το Πάθος για Ζευγάρωμα είναι),

Δοξασμένης Μετά Θάνατον Ζωής

Του Γάμου οι Χαρές (είναι) Σπόροι Αθάνατης Ζωής και Θάνατος Θανάτου

Αγάπησε, Ζευγάρωσε, γίνει εσύ εγώ κι ο Κόσμος Όλος

Αγάπησε, Φύτεψε Σπόρο Αθάνατης Ζωής,

Χρόνου Άτοπου και Τόπου Άχρονου,

Γένου, Πατέρας Εσύ, Πατέρας Κρόνος του Απείρου

Θάνατε, Αθάνατε, δεν είσαι Στιγμή Νεκρής Ζωής Εσύ,

Είσαι η Αρχή της, είσαι η Πρώτη Πνοή μιας Αιώνιας Ζωής

Θάνατε, Αθάνατε, δεν είσαι της Ζωής ο Νεκρός Γιός

Είσαι η Μάνα της (της Ζωής) που πέθανε στην Γέννα

Θάνατε, Αθάνατε, δεν είσαι Στιγμή Νεκρής Ζωής Εσύ,

Είσαι του Κάτω Κόσμου των Νεκρών (Ανα)Πνοή

που ζεί στης Ζωής το Ηλιογέννητο Φώς.

(Θάνατε) Κοιμάσαι και Ξυπνάς σε Μαυσωλεία Αθάνατα κι Αιώνια Μνημεία Θανάτου

Της Ζωής Φλόγα Λαμπερή δεν είσαι Μάνα και Κόρη της Φωτιάς Εσύ

Είσαι Κόρη της Στάχτης Μάνας, που πέθανε στη Γέννα.

Φωτιά δεν είσαι η Φλόγα σου, είσαι η Στάχτη σου,

Είσαι του Ήλιου Στολίδι και Λουλούδι Ρίζας που θηλάζει στης Μάνας Γής το Βυζί

(το Σκοτάδι) (που θηλάζει στα Έγκατα της Μάνας Γής το Σκοτάδι).

ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΝΑΙΟΥ Ι

Κι αν ακόμα μετράς μόνο Ήττες στην ζωή σου

μην θλίβεσαι και μην λυπάσαι

όταν αυτές είναι περήφανες και τιμημένες

Γιατί τότε Νίκες είναι οι Ήττες, περίλαμπρες και Δοξασμένες

Νίκη χωρίς αίμα του Νικητή βαμμένη

Νύφη είναι Μαυροντυμένη

Μόνο των Αδύνατων οι Ήττες Αθάνατες έγιναν, έγραψαν Ιστορία

κι υψώθηκαν σε Μνημεία Αιώνια Ανδρείας

Τι αξία έχει του Δυνατού η Νίκη

Μπροστά στ` αδύνατου την Ήττα την Ηρωική

Άσπρος τ` αθώρητου και Φευγαλέα Σκιά του Ίσκιου περαστικού,

Του Δυνατού η Νίκη

Μνημείο Περίλαμπρο, Αιώνιο και Δόξα Ανδρείας του Αδύνατου η Θυσία

Ντροπή η Ήττα του Δυνατού

Μετάλλιο Τιμής του Γενναίου Αδύνατου Πεσόντα

Η Αξία των Αγώνων, το Μεδούλι της Ζωής,

Μετριέται με της Θυσίας την Έκσταση.

τον Έρωτα της Ουτοπίας της Αιθέριας

την Λατρεία της Ηθικής κι Ανιδιοτέλειας (Αλήθειας)

κι όχι απ` τα` Αργύρια της Χοικής Ζωής.

Όργωσε, Κόπιασε, Θυσιάσου και μη σε νοιάζει ο Καρπός

Της Θυσίας το αίμα με λαχτάρα η Γή ρουφάει,

Λουλούδι Ανθίζει κι αιώνιος Καρπός η μνήμη σου Δοξάζεται

Της Ζωής ο Χρυσός είναι Ηθικός, προαιώνιος Πατέρας Πολύτιμης Ζωής,

Ας γίνει η Ζωή μας Στάδιο Ολυμπιακών Αγώνων Ηθικής κι Ανδρείας

Όπου Νίκη είναι ο Αγώνας καθαυτός

κι όπου Νίκη και Ήττα χάνονται στην αγκαλιά των και Μοιράζονται κοινό Στεφάνι Νίκης.

Μετασάρκωση του Λεωνίδα, του Κων/νου, των Σουλιωτών, να γίνω

Και Σπίτι μου Αιώνιο της Ολυμπίας το Χώμα το Ιερό (του Κούγκι το Ιερό)



ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΘΥΣΙΑ ΤΟΥ ΓΕΝΝΑΙΟΥ ΙΙ

Μη με Κλαίτε, Μη με Θρηνείτε Φίλοι κι Αγαπημένοι

Για την Θυσία του Πάνω Κόσμου των Θνητών

για τον του Κάτω Κόσμο των Αθάνατων Θεών

Γάμος είναι η Θυσία μου με τον Πλούτωνα του Άδη

και Καρπός μας το Αιώνια Δοκασμένο Γένος του Ανθρώπου

που την Μορφή του ζήλεψαν και πήραν

κι οι Αθάνατοι του Ολύμπου οι Θεοί.

Γαμήλιο Ταξίδι Αγάπης κι Έρωτα η Θυσία μου είναι,

Για τον Αιώνιο Κόσμο των Ιδεών και Ιδανικών .

Ράντισμα το Αίμα μου Εξαγνισμού κι Αθανασίας

και των Ανθρώπων Βάφτισμα στα Ιερά Νερά των Ιδεών.

Γενναίε, Γιέ της Θάρρους και της Τόλμης

Αδερφός του Γενναίου και του Ατρόμητου

για τα Ιδανικά, για την Δόξα της Ιδέας Θυσιάστηκες.

Ήρωας Βασιλιάς της Αιώνιας Δόξας στους Ουρανούς Ανέβηκες

Βασιλεύεις την Αθανασία Θωρώντας

Την Γλώσσα (το τραγούδι) της Αιωνιότητας Μιλώντας (Τραγουδώντας )

Δεν Ηττήθηκες, Μόνο Θυσιάστηκες,

Θυσιάστηκες και δεν Παραδόθηκες

Θυσιάστηκες και δεν (Α) Πέθανες, αλλ` Αιώνια Δοξάστηκες


ΥΙΟΣ ΘΕΟΥ, ΠΑΤΕΡΑΣ ΙΔΕΩΝ

Χθές βράδυ Ξύπνησα μες στον βαθύ μου Ύπνο

Και Ξύπνιος Ονειρεύτηκα ότι

Στης Ελλάδας τον Ασπρογάλανο Ουρανό Γεννήθηκα

Απ` του Ήλιου τις Αχτίδες και της Σελήνης την Λαμπράδα

Νεογέννητο ακόμα, πάνω σε Άρμα Αετών Φτερών με βάλανε

με Τύλιξαν σε Πλεξούδες Πάλευκου Σύννεφου, που με την Πνοή

Του Ζέφυρου Ανέμου

Με άφησαν τρυφερά στον Ιερό Βωμό του Παρθενώνα

της Παλλάδας Αθηνάς, που τ` όνομα και την Σκέπη της στην Αθήνα της Ελλάδος χάρισε

Κι έβλεπα από κεί την Κορφή του Ολύμπου κάτω μου και τους Θεούς της να χορεύουν εκστατικά, για του Βασιλιά των τον ερχομό.

Κι ήρθανε και με ασημώσαν με στέμμα Χρυσαφένιο του Ολύμπου οι Θεοί

Γονυπετείς μπροστά στον Νέο τους Βασιλιά

Ζήλεψαν, τα Άμορφα Πλάσματα αυτά, την Ωραιότητά μου

Και κλέψανε την Μορφή μου κι έγινε αυτή η Αθάνατη κι Αιώνια ΣΟΦΙΑ

Και μ` άφησαν Χρυσή Κληρονομιά Πνεύμα Πανάρχαιου Θεού

που Σταγόνες Αιθέρα έγινε απ` του Αιγαίου τα Ιερά Νερά

και στα Κρύα του Ολύμπου την Κορφή, έγιναν Υγρές Μορφές Θεών

Κι έγραφε η Κληρονομιά

Ήλιο να κάνω την Γαία μας την Μάνα

τους Έλληνες Αχτίδες του, τον Έναστρο Μαύρο Ουρανό

Καταγάλανο Φωτεινό

Και τ` Αστέρια του Γιορντάνι Πλουμιστό κι ανταύγειες χρυσαφένιες

στις Κόμμες των Καρυάτιδων Ελληνίδων

Να κάνω την Γαία – Μάνα Ήλιο του Πνεύματος Χρυσογάλανο

Που απ` τον Παρθενώνα να ξυπνάει (ανατέλλει), στους Δελφούς να κοιμάται (δύει)

φωτίζοντας τον Έναστρο Ουρανό, θανατώνοντας την Νύχτα της Μαγείας.

Να γίνει Ο Παρθενώνας το Νυφοσπιτικό κι ο Βωμός του το Νυφοκρέβατο,

Πνεύματος του Ελληνικού και της Σοφίας του Κάλλους Νύφης

Για να καρπίσουν και στον Σύμπαν τους Γιούς και Κόρες τους να Δωρίσουν

Που Αξίες, Ιδανικά και Ιδέες τις Βαφτίσανε

Και που κάνανε τους Ανθρώπους Θεούς στην Θέση των Θεών.



ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ 

Χρόνος

Είμαι ο Χρόνος, Άχρονος, Αίδιος, Αιώνιος κι Άπειρος

Ένας Αέναος Τροχός που το Χθές γίνεται Σήμερα κι αυτό Χθές κι Αύριο

Είμαι ο Χρόνος, Ανίκητος, Αγέραστος, Αθώρητος και Παντοτινά Όμορφος

Είμαι ο Πλάστης , Σκηνοθέτης και Ποιητής της Ανθρώπινης Ζωής

Ομορφιά, Ομορφιά, είμαι πιο δυνατός από σένα.

Κι αν η Όψη μου είναι Αθώρητη, η Δύναμή μου λάμπει πάνω στις Ρυτίδες σου,

Πάνω στα Γηρατειά σου.

Ομορφιά 

Χρόνε, Χρόνε, Άφρονε, Ζηλιάρη, Φθονερέ

Άψυχη, Πέτρινη, Νεκρή Σκηνή Αρχαίου Θεάτρου Είσαι,

που παίρνεις Πνοή μόνο από την Ανθρώπινη Ζωή (Ψυχή),

που παίρνεις Ζωή μόνο απ` του Ανθρώπου τους Πόνους και τα Πάθη.

Σκοτεινός, Άψυχος Καθρέφτης είσαι, που μέσα του καλλωπίζονται είδωλα αληθινών κι όμορφων ανθρώπινων Ψυχών

Καθρέφτης, Άψυχος, Σκοτεινός είσαι, χωρίς δικό σου είδωλο Ομορφιάς.

Παιχνίδι είσαι που Διαρκεί, Παίκτες Ζωντανούς.

Χρόνος

Δεν είμαι Ποίημα Κανενός. Είμαι των Πάντων ο (Ποιητής) Θεός.

Μές` στον Ναό μου, τα Ξεχασμένα, Περασμένα, Τωρινά και τα Μελλούμενα

ο Θεός Γνωρίζει και Φροντίζει.

Ο Νούς κι ο Λόγος, Καράβια στου Παράλογου την Θαλασσοταραχή, χωρίς εμένα βολοδέρνουν.

Ομορφιά

Χρόνε, Σκιά του Αθώρητου, Ίσκιε του Καπνού και Φαντασία του Ανείπωτου

τα δικά μου Γηρατειά σε Γεννούν,

η δική μου Μεταμόρφωση είναι η Μάνα η δική σου.

Η Γέννα κι ο Θάνατος, Μάνα και Πατέρας σου είναι Χρόνε.

Το Ποτάμι που απ` τα ψηλά Βουνά κατεβαίνει, είναι η Μήτρα που γεννά Χρόνε.

Η Λίμνη, το Άψυχο το Μνήμα σου, Αγαπημένε Χρόνε, είναι.

Η Αλλαγή, ο Ρούς, η Ιστορία και τα Έργα της Ιστορίας τους Ανθρώπου σε γενούν.

Είσαι Γιός κι όχι Πατέρας της Ανθρώπινης Μοίρας , χρόνε.

Ο Θάνατός μας είναι κι ο δικός σου Θάνατος.

Μόνο η Κορφή Ολύμπου (*) και τα Τάρταρα του Άδη (**), θλιμμένα είναι Άχρονα

και του Χρόνου Ορφανά

(*) η Μονιμότητα, το Αμετάβλητο και το Άχρονο της Αθανασίας των Ολυμπίων Θεών

(**) η Μονιμότητα το Αμετάβλητο και το Άχρονο των Νεκρών

Ο Άνθρωπος είναι, Χρόνε, ο Πλάστης κι Αξιοθέτης του Παντός.

Χωρίς Πνεύμα και Σάρκα Ανθρώπινη τι Αξία έχεις Χρόνε?

Τι αξία έχει, χωρίς Ψυχή Ανθρώπου, ο Χρυσός στον Κόσμο τούτο?

Της Ψυχής του Νού κι όχι της Φύσης της Άψυχης, Γέννημα , Θρέμμα είσαι Χρόνε.

Χρόνος

Ομορφιά, Ομορφιά, όταν ο Χρόνος σε Γερνάει, σε Νικάει.

Ομορφιά, Ομορφιά, πάνω μου ο Χρόνος δεν περνάει

Γιατί εγώ ο ίδιος είμαι ο Χρόνος ο Παντοτινός

Ομορφιά 

Ομορφιά που χάνετε στον Χρόνο, εσένα Χρόνε Κυοφορεί,

σ` έναν Αέναο Τροχό Αθανασίας.

Χρόνε, Χρόνε, η Ομορφιά σε Γεννά, όταν αυτή Γερνά.

Γιατί Ομορφιά Αγέραστη, Μάνα Στείρα Χρόνου,

Αγέννητη είναι , Άφαντη κι Αθώρητη.

Χρόνος

Των Ματιών σου τα Χρώματα, Μουσική της Ομορφιάς σου είναι

Η Αρμονία μου του Νού σου Ζωγραφιά

Κι ο Ρυθμός μου, Χτύπος της Καρδιάς σου.

Ρυθμός τ` Αναφιλητά μου (είναι)

Το Γέλιο μου Μουσική

Κι Αρμονία η Χαρά μου είναι.

Οι Ρυτίδες σου, Ομορφιά, Τρόπαια της Δύναμης και της Νίκης μου είναι.

Ομορφιά 

Ρυτίδες μου, δεν είστε το Χρόνου Γηρατειά και Παθήματα

Είστε Σοφίας Όμορφη Πινελιά (ζωγραφιά) και Δωρήματα

Χρόνε, Μετασάρκωση είσαι της Αφροδίτης της Θείας Ομορφιάς

Που Όμορφη Ρυτίδα Σοφίας έγινες της Θείας Αθηνάς

Χρόνε, Εραστής γίνε της Θνητής Σάρκας της Ομορφιάς

και Πατέρας Αθάνατης του Πνεύμα (τος) Ομορφιάς

που Ρυτίδα τη Βαφτίσατε.

Φαντασίωση είσαι Χρόνε, που τον Πόθο ξυπνάς

για της Ρυτίδας την Ομορφιά κι όχι για της Σάρκας τη Πολυπόθητη τη Δροσιά (τα Πολυπόθητα τα Πλουμιστά).

Όπως ο ‘Ηλιος κι η Αυγή απ` την Νύχτα Ομορφαίνει

Όπως η Ζωή απ΄ το Πικρό Θάνατο Γλυκαίνει

Έτσι και της Ρυτίδας η Ομορφιά το Μάτι Θαμπώνει.

Χρόνος 

Ομορφιά, Ομορφιά, Μάνα μου Αγαπημένη

Ομορφιά

Χρόνε, Χρόνε μου, Γιέ μου, Αγάπη μου

Το παραπάνω ποίημα-τραγούδι το έχω εμπνευστεί και γράψει εξ` ολοκλήρου κι αποκλειστικά εγώ, ο οποίος παρακρατώ αποκλειστικά κι αμεταβίβαστα στην ιδιοκτησία μου και για την εκμετάλλευσή των όλα τα πνευματικά μου δικαιώματά επ` αυτού. Ο Υπογράφων, ποιητής:

Δημ. Αντωνίου, ιατρός, Δημ. Βώκου 6, Χαλκίδα, ΑΔΤ 986650 / 03-05-2012 / ΤΑ ΧΑΛΚΙΔΟΣ

Τηλ. 695 3012 255 και 22210-62743, e-mails: epivetta@otenet.gr , el.politias@cyta.gr


Χαλκίδα 23-01-2016

ΑΝΑΛΥΣΗ: Το Ποίημα μελετά την ουσία του χρόνου και δίνει απαντήσεις στα εξής δύο διαχρονικά Φιλοσοφικά ερωτήματα:

α) Είναι ο χρόνος μια «απαθής», «ακίνητη», «αμετάβλητη» οντότητα (ωσάν το «Ακίνητο και Πρώτο των Πάντων Κινούν» (Θεός-) του Αριστοτέλη), δίκην μιας «παθητικής» σκηνής Θεάτρου, που μέσα της διαδραμζτίζεται το Έργο της Ζωής του Σύμπαντος και της Ανθρωπόητητας? Πολλοί λένε Ναι (Πλάτωνας, Αριστοτέλης, Νεύτωνας, Γαλιλαίος, Ρεαλιστές, Ντετερμινισμός, Πίστη στο Πεπρωμένο, Χριστιανισμός),

2) Ο Χρόνος «επεμβαίνει» ενεργητικά στα Φυσικά και Ψυχικά φαινόμενα της ζωής, ως ένας καθοριστικός, αιτιακός των παράγοντας? (εντροπία, Θερμοδυναμική, Το «βέλος του χρόνου», αβεβαιότητα, απροσδιοριστία της Εξέλιξης του Σύμπαντος) ? Π.χ. ο Χρόνος προκαλεί το Γήρας? Πολλοί λένε Ναι, όπως ο Boltzmann (19ος αι.), ο οποίος αυτοκτόνησε μετά την αποκήρυξη από τον ίδιο της θεωρίας του αυτής, κάτω από την εκβιαστική πίεση του Κατεστημένου των Ρεαλιστών (Νευτωνιστών).

3) Και η Δική μου Άποψη: Ο Χρόνος ΔΕΝ υπάρχει αντικειμενικά. Ο Χρόνος είναι μια δική μας «ψευδαίσθηση» που γεννιέται στον Νού μας, ως αποτέλεσμα των ΑΛΛΑΓΩΝ στην φύση των οποίων γινόμαστε εμπειρικοί μάρτυρες. Συνεπώς ο Χρόνος είναι ένα Νοητικό παράγωγο και «τέκνο» των φυσικών αλλαγών που συμβαίνουν εξ` αιτίας της εγγενούς φύσης των. Π.χ. το Γήρας του ανθρώπου είναι εγγεγραμμένο στο DNA του και ΔΕΝ προκαλείται από τον Χρόνο. Την «ιδέα» και την «ψευδαίσθηση» του Χρόνου, την γεννά ο Νούς μας, ο οποίος γίνεται μάρτυρας-δια των οφθαλμών μας- των αλλαγών του Γήρατος!

Χρόνος είναι η Δική μας πρόσληψη-ψευδαίσθηση των αυτόνομων, ανεξάρτητων από τον χρόνο κι αύταρκων φυσικών αλλαγών του Σύμπαντος (Φυσικών και Ψυχικών).

Στο Ποίημά μου, η Ομορφιά, ασπάζεται θερμά την δική μου Άποψη για τον Χρόνο, ελευθερώνοντας τον Άνθρωπο από την Τυραννία του Χρόνου και του Πεπρωμένου.

«Των Πάντων Ποιητής και Κτίστης» είναι ο Άνθρωπος. Η Καταξίωση του Υπαρξισμού.

«Σκέφτομαι επειδή Ζώ» (Υπαρξισμός)….κι όχι «Σκέφτομαι, άρα Ζώ» (Descarte`s Realism).

From: Δημήτρης Αντωνίου [mailto:el.politias@cyta.gr]
Sent: Saturday, January 23, 2016 9:36 AM
To: 'el.politias@cyta.gr'
Subject: ΠΟΙΗΜΑ -ΤΡΑΓΟΥΔΙ



ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΠΡΟΜΗΘΕΑ κι ΑΝΤΙΓΟΝΗΣ 

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Οι Θεοί μας έκλεψαν την Δύναμη της Μορφής μας

κι εγώ τους Έκλεψα της Φωτιάς τη Δύναμή τους

γα χάρη των Ανθρώπων των Θνητών

ΑΝΤΙΓΟΝΗ

Παράκουσα τον Νόμο του Τύραννου Βασιλιά

Για χάρη του Νόμου το Θεών για την Τιμή των Νεκρών

Στου Κάτω Κόσμου των Νεκρών

Ο Χρόνος Χώρος γίνεται, να τρέχει σταματάει,

Και με Γάλα Αιώνιας Μνήμης, την Μνήμη των Ανθρώπων, θηλάζει

Και την Λήθη μας Σκοτώνει (Δηλητηριάζει)

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ και ΑΝΤΙΓΟΝΗ (ντουέτο)

Γίναμε Ζωντανοί- Νεκροί, Αθάνατοι Νεκροί

Στην Μνήμη των Ανθρώπων,

για το Καλό που κάναμε

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Οι Νόμοι των Αθάνατων Θεών είναι για την Δύναμη της Εξουσίας

Των Βασιλέων και των Ολύμπιων Θεών

Δεν είναι για την Τιμή των Ζωντανών Θνητών

Οι Νόμοι των Αθάνατων Θεών είναι για τον Άχρονο Νεκρό Κόσμο

των Ολύμπιων Θεών

Δεν είναι για τον Έγχρονο Κόσμο των Θνητών

Είναι για τον Άχρονο Κόσμο του Κάτων Κόσμου των Αθάνατων Νεκρών

ΑΝΤΙΓΟΝΗ

Άσπλαχνη, Μάνα Μήδεια Φόνισσα η Δικαιοσύνη των Βασιλέων και Θεών

Που τις Κόρες της έπνιξε

Του Ελέους, Οίκτου, Προαίρεσης κι Επιείκειας

Για τις Πράξεις των Θνητών

Νάρκισσος κι Αυτάρεσκη η Δικαιοσύνη των Βασιλιάδων και των Θεών,

Ιδανικό της η Μορφή της και Δίκαιο η Άτεγκτη και χωρίς Έλεος Εφαρμογή της

Ιδανικό και Παθιασμένος Σκοπός κι Έρωτας Μοναδικός

Της Άρτεμης της Νάρκισσης,

η Τέλεια (Αψεγάδιαστη), Αγέλαστη κι Αγέραστη Αδυσώπητη Μορφή της

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ

Δίκαιο είναι η Μορφή της, Κόρη που τη Μάνα της Γεννά

Κύκνος που τη ζωή του περνάει κοιτάζοντάς τον στα Νερά.

Σκήπτρο Δύναμης τα Δίκαιο των Βασιλιάδων και Θεών

Που ζηλόφθονα και φοβισμένα

Σφιχτά στα χέρια τους κρατούν

Σπλάχνο τους που αιώνια κυοφορούν και που ποτέ δεν γεννούν

Σπλάχνο τους που στον Μάρσιπό τους φοβισμένα κουβαλούν

ΑΝΤΙΓΟΝΗ

Μα το Δίκαιο (πρέπει) είναι Δώρο των Θεών

Για χάρη των Θνητών

Κι όχι Σκήπτρο Δύναμης των Θεών

Φόβου και Τρόμου των Θνητών

Αδέρφια των Θεών είναι το Πνεύμα Δικαίου των Θνητών

Κι όχι αντίπαλος κι εχθρός των Θεών

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ και ΑΝΤΙΓΟΝΗ (ντουέτο)

Κι εμείς οι Δυό, Ευμενίδων Ιερά Πνεύματα Πανάρχαιων Ναών

Στον Κόσμο Φέραμε τον «Νόμο του Όρους των Ελαιών»

Που με το Αίμα του Ανθρώπου της Καρδιάς

Έχει χαραγμένο το «Αγαπάτε τους Ανθρώπους»

Τραγούδι, που ευωδιάζει απ` το Άρωμα

του Κήπου της Γεθσημανή των Λουλουδιών

Κληροδότημα Αιώνιο Ελέους κι Αγάπης

Έγινε ύμνος Δύναμης και Νίκης του Ανθρώπου

Πάνω στο Αρχέγονο Νόμο του Υπερφυσικού (Αθώρητου).



ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΨΥΧΗ Ι

ΚΟΡΜΙ

Ψυχή μου, Κενοτάφιο , Νούς δίχως Θεό, χωρίς Εσένα είναι το Κορμί μου

Ανδριάντας Πέτρινος Νεκρός είμαι χωρίς Εσένα Ψυχή μου.

ΨΥΧΗ

Άγκυρά μου είναι το Κορμί σου, στης Γαίας τον Κόσμο τούτο

Όταν είμαι στον Κόσμο σου, είσαι το Κορμί μου, αλλά δεν είμαι η Ψυχή σου

Όταν είμαι στον Κόσμο των Θεών μου

Δεν είσαι το Κορμί μου, δεν είμαι η Ψυχή σου

Δεν είμαι το Μάτι σου, Είμαι το Μυαλό σου

Μ` Εμένα σκέφτεσαι, Πονάς, Γελάς,

Αλλά εγώ δεν είμαι Σκέψη, Αγάπη, Χαρά

Μ` Εμένα τα Πάντα Κατανοείς, αλλά Εμένα Όχι

Εγώ είμαι ο Θεικός Κτήτωρ του Εαυτού σου,

Των Εμπειριών και των Αναμνήσεών σου

ΚΟΡΜΙ

Οιστρόπλητκος από Έρωτα για Σένα Ψυχή μου

Σ` έκλεψα απ΄ τον Πατέρα σου Ψυχή μου

Και σε Παλάτι Σαρκικό Ζηλόφθονα κι Αλαζονικά

Σε Φυλάκισα Καρδιά μου

Γιατί μ` Εσένα έχω Μέσα μου, το Θεό και Σύμπαν Όλο

Γιατί μ` Εσένα έχω Μέσα μου νιώθω κι είμαι «καθ` εικόνα κι ομοίωση Εκείνου»

Θύμωσε ο Αστραπόβροντος Πατέρα σου

Και καταράστηκε σε Θάνατο το Σαρκικό Παλάτι μου

κι ελεύθερη στο Βασίλειό του να γυρίσεις πάλι στην Αγκαλιά του.


ΨΥΧΗ

Σου έδωσα την Αλάλητη Μορφή μου

Μου έδωσες την Ηδυπαθή Σάρκινη Ζωή μου

Σ` ευχαριστώ γι αυτό Όμορφο Κορμί μου

Νοστάλγησα όμως πίσω να γυρίσω στο Θεικό Βασίλειό μου

ΚΟΡΜΙ

Φωτιά έβαλε στα Σπλάχνα μου η Αλαζονία μου

Και του Προμηθέα την Μοίρα Είχα

Γιατί Ύβρις των Θεών είναι η Αλαζονία

Και Δίκαιη του Τύραννου η Τιμωρία,

που στερεί των άλλων την Ελευθερία

και της Κόρης την Αγκαλιά του Πατέρα

Γιατί είναι Βλασφημία να φυλακίζεις σε Ναούς

και Σαρκικά Οριακά Παλάτια

Πνεύματα Ψυχικά Συμπαντικά, Απέραντα κι Ατελεύτητα



ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΨΥΧΗ ΙΙ

ΨΥΧΗ

Χρώματα Είμαι Ευωδιαστά,

Δίχως όμως Λουλούδια και Τόξα Ουράνια να τα Στολίσω

Χρωματιστά

Νέκταρ Είμαι Λουλουδιών Ηδύ

Δίχως όμως της Μέλισσας τον Ηδυπαθή χορό

Που με Βουιτό Ερωτικόνα με Τρυγεί

Πολύχρωμες Είμαι Μεθυστικές Ευωδιές

Δίχως όμως Ανθρώπινες Μεθυσμένες Εκστατικές Καρδιές

Αθώπευτη Είμαι Παρθένα Ομορφιά,

Δίχως όμως Μάτια Λάγνα που με Ποθούν

Και Τρεμάμενη Καρδιά που μ` Αγαπά

Είμαι Αγάπη, αλλά δεν έχω να Ποθήσω ποιόν

και Ποιόν ν` Αγαπήσω.

Κι η Ομορφιά μου Χάνεται στο Άπειρο το Κενό

Αθώρητη από Ανθρώπου Νού, Μάτια και Καρδιά

Τι Κόσμος μου είναι ο Ήλιος ο Πατέρας μου Θεός

Που σφιχτά στην Αγκαλιά του με Κρατά

Και με Λάβα Κατακαίει όποιον με Λαχτάρα με Κοιτά

Είμαι Νότες Μουσικές Χαρούμενες Εκθαμβωτικές

Που όμως κλαίνε γιατί,

χωρίς Ανθρώπου χέρια Τέχνης που κινούνται απ` τη Καρδιά,

Μουσική Αρμονική να γίνουμε δεν μπορούμε

Κι Ήρθες Εσύ, Ρ αψωδός Εραστής Φλογερός

Κι έδωσες στην Τριανταφυλλιά την Άρπας σου

Το Σχήμα της Καρδιάς στου

Και Χορδές της Έκανες τις Αρτηρίες της Καρδιάς σου.

***

Μές` τις Χορδές της μ` ‘Εβαλες

Και πήρα την Μορφή τους σαν Νότες Μουσικές

Στην αγκαλιά σου Τρυφερά μ` Έκρυψες

Και στην Γή με γρηγοράδα με Κατέβασες

Και της Άρπας σου (οι) Αιματηρές Χορδές,

μόνες τους από Έρωτα Κοχλάζουσες πάλλονταν

απ` την Αθώρητη Ψυχή που στα σπλάχνα των έκρυβαν

κι όλη η Πλάση Γιόρταζε που την Ομορφιά μου

Αρμονία και Συμφωνία Μουσική στην Γή εδώρησα

Μ` αγάπησες με Λάτρεψες

Και στην Αγκαλιά σου μ` έκρυψες

Μακριά απ` του Πατρός μου την Αγκαλιά

Όπως ο Ορφέας την Ευρυδίκη

Κι η Αφροδίτη την Ομορφιά

Κι έγινε το Σάρκινο Κορμί σου

Ναός και Σκήνωμα Ιερού

Καθ` Ομοίωση Είδωλο Θεού

Κι εγώ, βρήκα Άνθρωπο να μ` Αγαπάει και την Ομορφιά μου

Να Ποθεί

Αλλιώς τι Αξία Θάχα, η Θεική Ψυχή ?

***

Κι αφού Αγαπήθηκα και την Γή με την Ομορφιά μου

Όμορφη Νυφούλα Στόλισα

Τον Πατέρα μου Νοσταλγώ και Πίσω σ` αυτόν να γυρίσω Λαχταρώ

ΚΟΡΜΙ

Αν σε χάσω, για Πάντα θα Χαθώ

Τι Νεκρό είναι το Κορμί που δεν χορεύει και γλεντάει

Κι αν ακόμα αναπνέει

ΨΥΧΗ

Μην Κλαίς και Μην Φοβάσαι

Μαζί μου Πήρας το Σαρκικό σου Σπέρμα

στον Ήλιο να το Σπείρω

για να γεμίσει κι αυτός απ` της Γής τις Ομορφιές

που θα φέρουν Παντοτινά την Γήινη Μορφή σου και την Θύμησή σου

Αθάνατο στον Ήλιο με τον Γήινο Χαμό σου

Γίνεται το Κορμί σου

Και Μαζί θα γυρίσουμε μια Μέρα να δούμε

Την Γή Όμορφη Μάνα Ιδεών, με Παιδιά Πολλά, Ψυχές και Σώματα Ερωτικά

Που τραγουδούν Ύμνους Θεικούς και Λόγια Αγάπης Παραζάλης.


ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΚΟΡΜΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

(ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ Η ΨΥΧΗ)

ΚΟΡΜΙ

Απόλλο (ε)βαφτίσανε το Όμορφο Κορμί μου

Πόθος και λάγνα Φαντασία ερωτικών Ονείρων

Αρχαίος Ελληνικός Περίλαμπρος Ναός

που κρύβει τον Αθώρητο Θεό του

ΨΥΧΗ

Απόλλο Χωρίς Όνομα, λένε το Άυλο Κορμί μου

Η Θεία είμαι κι η Αιώνια Ψυχή

Και Ναός μου ο Περίλαμπρος του Απόλλο Αρχαίος Ελληνικός Ναός

Ναός Δίχως Ιερείς και Θεία Λειτουργία

Ορχήστρα Χωρίς Μουσική κι Αρμονία, είναι ο Ναός χωρίς Εμένα

ΚΟΡΜΙ

Απόλλο (ε)βαφτίσανε το Όμορφο Κορμί μου

Είδωλο στα Μάτια τ` Ουρανού (Θεού) του Κορμιού μου

Είσαι Εσύ Ψυχή μου

ΨΥΧΗ

Σου Έδωσα, Κορμί μου, την Πνοή της Μορφής μου

Και μούδωσε Μου Έδωσες την Ζωή και την Ύπαρξή μου

Ομορφιά δεν είναι η Μορφή σου

Αλλά η Πνοή της Μορφής σου

Όμορφο δεν είναι το Κορμί σου

Αλλά το Κορμί σου όταν χορεύει στους ήχους της Ψυχής του

ΤΟ ΚΟΡΜΙ (ΚΑΙ ΤΟ «ΕΓΩ»)

Ψυχή μου, είσαι οι Αναμνήσεις, οι Εμπειρίες και οι Μνήμες μου

Τα Όνειρά μου, τα Ιδανικά μου

Είσαι η Ταυτότητά μου, το Είναι και το «Εγώ» μου

«Εγώ» είμαι «Εσύ» κι «Εσύ» «Εγώ» Ψυχή μου

Αλλά μές` στις Αναμνήσεις και τις Σκέψεις μου

δεν είναι το «Εγώ» μου (η Ψυχή μου)

Διότι οι Εμπειρίες κι οι Αναμνήσεις δεν μπορούν

να δούν τον ίδιο τον Εαυτό τους

Όπως και τα Μάτια δεν βλέπουν ίδια τα Μάτια τους (τον Εαυτό τους) (*)

Όπως ο Εγκέφαλος που όλα τα βλέπει εκτός του Εαυτό του

Όπως ο Εγκέφαλος που για Όλα Πονά, εκτός για τον εαυτό του.

Βλέπω μόνο το Κορμί μου, Δεν βλέπω την Ψυχή μου (το «Εγώ» μου)

Βλέπω τον Ναό, όχι τον Θεό

Αχχχ….Αχχχχ. Με βλέπουν και με Σκέφτονται όλοι οι άλλοι

Εκτός από Εμένα

Το «Εγώ» μου (η Ψυχή μου) είναι «Αόρατο» σε Μένα.

ΨΥΧΗ

Αλλά χωρίς Εσένα Κορμί μου, πως μπορώ να έχω Εμπειρίες κι Αναμνήσεις?

Χωρίς Εσένα Κορμί μου, Λευκή κόλλα χαρτί είναι η Φύση της Ψυχής μου

Σ` άλλο Κορμί δεν ζώ, γιατί χάνω το «Εγώ»

και για πάντα χάνομαι μαζί σου

ΚΟΡΜΙ

Γεννιέμαι Χωρίς Σκέψεις Κορμί

Γερνάω Σοφή Ψυχή, στο ίδιο Κορμί

Κορμί στην Μήτρα Φυτρώνω,

Ψυχή, όταν το Κορμί χάνεται, Μένω

Στην Μήτρα του Απείρου


ΨΥΧΗ

Είδωλα του Άλλου είμαστε και οι Δυό μας, Κορμί μου

Δεν είμαστε «Εγώ» και «Εσύ», κανένα «και» δε μας χωρίζει

Μαζί γεννιόμαστε και Μαζί πεθαίνουμε

και Μαζί Κερδίζουμε την Αιώνια Ζωή, ως το «ΕΓΩ» στη Ζωή

ΚΟΡΜΙ

Είναι αυτό που λένε «Ανάσταση Νεκρών» ?

ΨΥΧΗ

Όχι, το λένε «Κάθοδο στον Άδη Ζωντανών»

(*) «ΕΓΩ» (Ψυχή)

Διότι αν μπορούσα να σκεφθώ τις ΟΛΕΣ Αναμνήσεις μου «δώ» ΟΛΕΣ τις Εμπειρίες μου (το «Εγώ» μου, δηλ. το Κορμί και την Ψυχή μου), τότε το «Εγώ» μου δεν θα ήταν το «Εγώ» μου, αλλά μια Ανάμνηση (Σκέψη) κι Εμπειρία ενός «άλλου Εγώ» (ενός «Υπερεγώ»). Τότε το «Εγώ» μου θα ανήκε, όχι σε μένα, αλλά σε κάποιον άλλο κτήτωρα.



ΑΠΟΛΛΩΝΑΣ ΚΑΙ ΔΙΟΝΥΣΟΣ

ΔΙΟΝΥΣΟΣ

Απόλλω(ν), Απόλλω (ν), Θεέ του Μέτρου, της Αρμονίας και του Λόγου

Δεν σου πρέπει Αθάνατε Θεέ σαν Χοικός Θνητός να κλαίς κα να θρηνείς

Ατάραχε, Σοφέ, ποία Οδύνη μπορεί να ταράξει την Ολύμπια Γαλήνη σου?

ΑΠΟΛΛΩΝ

Ωωωω, Διόνυσε αδερφέ μου, κλαίω για το χαμένο βασίλειό μου

που άθελά σου εσύ Κυρίευσες

Διόνυσε, Θεέ του Άφατου, του Υπέρλογου και του Απείρου

Γέννησα το Λόγο για να Μάθω το Υπέρλογο και το Αδιανόητο

Γέννησα τον Νού για να αγαπήσω την Καρδιά

Την Γλώσσα γέννησα για να σκεφτώ το Άφατο κι Αθώρητο

Γέννησα το Λόγο για να Δοξάσω τον Παράλογο Θάνατο του Έρωτα

Γέννησα Παιδιά Διόνυσε, για να Δοξάσω τα δικά σου τα Παιδιά

Τα Δικά σου Παιδιά, που δίνουν Νόημα Ζωής στα Δικά μου

Κι αλίμονο…Το Βασίλειό μου γέμισε από Λογικούς Δειλούς, Ανέραστους Φοβικούς,

«ονειροπόλους» κι Εραστές του Εφικτού

που τρέμουν την Θυσία και για τον Έρωτα τον Θάνατο

Που ο Κόσμος των είναι τα όρια του Κορμιού των

Που ο Χρόνος της Ύπαρξής των είναι η Ζωή τους

Που το Ηθικό είναι της Δειλίας των Συγχώρια

Το Βασίλειό σου, Διόνυσε Θεέ του Υπέρλογου,

έγινε η Μήτρα της Ιστορίας της Αθάνατης

Το Δικό μου το Μνήμα της.

Στον Κόσμο των Θνητών ο Δίας είναι ο Πατέρας των Θεών

Στον Κόσμο των Θεών, εσύ Διόνυσε είσαι ο Πατέρας των Θεών

(γιατί Μόνο) Διονυσιακός θνητός Νούς Εκστατικός,

το Θεό Δοξάζει, Τιμάει και Υμνεί

Πόσο ανάγκη των Θνητών έχουμε Διόνυσε, για να ομολογούν το είναι μας

για να μας τιμούν και Υμνούν

Του Ολύμπου των Θεών Μήτρα, είναι ο Θνητός Νούς ο Διονυσιακά Εκστατικός


ΛΟΓΟΣ και ΥΠΕΡΛΟΓΟ

ΛΟΓΟΣ

Υπέρλογο, Υπέρλογο, Είμαι ο Λόγος ο Υπέρτατος, ο Κυρίαρχος,

ο Πλάστης της Αρμονίας, Συμμετρίας, της Τάξης,

ο Γλύπτης της Ομορφιάς του Κόσμου.

Είμ` Εγώ το Καλούπι που μέσα του έχυσε ο Θεός Γλύπτης του Κόσμου την Ομορφιά

Είμ` Εγώ ο Κανόνας Είμαι το Ανίκητο Όπλο του Νού

στην Κατάκτηση της Γνώσης και των Άστρων.

Είμαι το Λογικό που σώζω τον Άνθρωπο τον Χοικό και την Άμυαλη Ψυψή της Ηθικής και του Έρωτα.

ΥΠΕΡΟΛΟΓΟ

Λόγε, Λόγε, Ταπεινε, Χαμηλοθώρητε

Να πετάξεις δεν μπορείς χωρίς τα δικά μου φτερά στου Αθώρητου το Άπειρο,

Εκεί που είναι το Σπίτι του Θεού Κτίστη.

Άγκυρα στη Γή είναι το Βάρος του Λογισμού σου.

Δέσμιος των αισθήσεών σου σε χώρα με τρείς τοίχους, δεν μπορείς να δείς, να διανοηθείς, να ζήσεις το Θεικό Αλόγιστο.

Δεν μπορείς να Νιώσεις την Ηδονή κι Ευτυχία

του από Έρωτα Θανάτου σου

του για την Πατρίδα και την Τιμή σου Θανάτου

γιατί αυτά δεν μπορείς να τα Διανοηθείς.

ΛΟΓΟΣ

Υπέρλογο, Παράλογο Υπέρλογο

Ζείς σε Αυταπάτες

Ομολογείς την Ανυπαρξία σου, Φυσική και Νοητική

τι (γιατί) είναι Παράλογο για Σένα και την ύπαρξή σου να Μιλάς

με την Γλώσσα την Δική μου,

τι είναι Παράλογο να Μιλάς για το Υπέρλογο με την Γλώσσα του Λόγου.

Είναι Παράλογο να αρνείσαι το Λογικό μου

με την γλώσσα και τους κανόνες του Λογικού μου αυτού.

Υπέρλογο Νοείσαι μόνο σαν το τέλος κι άρνηση των ορίων μου

Τίποτα δεν υπάρχει έξω απ` την Γλώσσα μου

Η Ύπαρξή σου είναι τα όρια της Γλώσσας μου.

Υπάρχεις μόνο μέσα από την Άρνησή μου,

αλλά κι αυτό μόνο με την Δική μου Γλώσσα

Η Γλώσσα μου είναι ο Κόσμος Όλος, είναι το Σύμπαν, το Πάν.

Υπάρχεις κι Ορίζεσαι μόνο με την Άρνηση κι Υπέρβαση των Ορίων μου, των Γλωσσικών

Αλλά και πάλι μόνο με την Δική μου Μοναδική Γλώσσα του Παντός.

Τίποτα Υπέρλογο, δεν είναι δικό σου.

Γιατί Δική σου Γλώσσα Υπέρλογο, δεν υπάρχει,

γιατί δεν υπάρχεις ούτε Εσύ, ούτε κι ο Κόσμος σου.

Η Αγάπη, ο Έρωτας, η Ηθική είναι δικά μου Παιδιά

κι ο Θάνατος γι` αυτά έχει Αξία γιατί είναι Παιδιά του Λογικού μου Νού κι όχι της Παραφροσύνης


ΥΠΕΡΛΟΓΟ

Λόγε, δεν μπορείς ούτε τον Θεό να Οραματιστείς

Γιατί στον Κόσμου ανήκει ο Θεός, αλλιώς δεν θάταν ο Θεός

ΛΟΓΟΣ

Πλανάσαι Υπέρλογε.

Ο Θεός σου δεν μπορεί Λογικά να Νοηθεί έξω από την Γλώσσα μου

Γιατί Νόηση και Σκέψη έξω από την Γλώσσα δεν νούνται

Και Γλώσσα έχω Μόνο εγώ κι όχι Εσύ. Αλλιώς δεν θάσουν Εσύ

Ο Θεός σου νοείται μόνο Αρνητικά και μέσα με την Γλώσσα μου

Νοείται μόνο με το «τι δεν είναι» κι όχι με το «τι είναι»

Ο Θεός Είναι ότι ο Κόσμος Δεν Είναι

Τον Θεό σου δεν μπορείς ούτε κι Εκστατικά να Οραματιστείς,

τι πρέπει πρώτα τα όρια (του Λόγου μου) μου να σκεφτείς (γνωρίσεις, κατανοήσεις) κι αρνηθείς

ΥΠΕΡΛΟΓΟ

Αλίμονο…Τι είμαι τελικά ? Ποιος ο Κόσμος μου?

ΛΟΓΟΣ

Η Τέχνη είσαι Υπέρλογο. Κι ο Κόσμος σου είναι ο Κόσμος του Ωραίου (της Ομορφιάς).


Τα παραπάνω ποίηματα-τραγούδια τα έχω εμπνευστεί και γράψει εξ` ολοκλήρου κι αποκλειστικά εγώ κι ανήκει αποκλειστικά σε εμένα, ήτοι στον παρακάτω υπογράφοντα:

Δημ. Αντωνίου, ιατρό, Δημ. Βώκου 6, Χαλκίδα, ΑΔΤ 986650 / 03-05-2012 / ΤΑ ΧΑΛΚΙΔΟΣ

Τηλ. 695 3012 255 και 22210-62743, e-mails: epivetta@otenet.gr , el.politias@cyta.gr

Χαλκίδα 03-01-2016

From: Δημήτρης Αντωνίου [mailto:el.politias@cyta.gr]
Sent: Saturday, January 23, 2016 9:32 AM
To: 'info@kallisti-interior.gr'
Subject: ΠΟΙΗΜΑ - ΤΡΑΓΟΥΔΙ













• Δημοσιεύθηκε από : Δημήτριος Αντωνίου
Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016 - 4:37 μ.μ.
Διαδώστε το Άρθρο...