Back to Top
Τηλ. επικοινωνίας : 22210.62743 | Email: el.politias@cyta.gr
Κυριακή, 10 Μαΐου 2015

ΟΙ ΜΑΡΞΙΣΤΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΥ (ΝΑΖΙΣΜΟΥ)
ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ
του Δημ. Αντωνίου, Ιατρού


Οι θεμελειώδης διαφορές δικαίου Μαρξισμού-ΕθνικοΣοσιαλισμού και Δυτικού Φιλελευθερισμού-Δημοκρατίας

Ι. Η «Αφηρημένη» Ιδέα του Δικαίου του Δυτικού Φιλελευθερισμού και Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας

Εισαγωγή: Τρείς είναι οι παράγοντες (προκείμενες) για να χαρακτηριστεί μια πράξη ως αξιόποινη ή μη: α) ο νόμος, β) η πράξη καθαυτή, γ) το αποτέλεσμα της πράξης.

Στον Δυτικό Φιλελευθερισμό –όσο και να φαίνεται περίεργο εκ πρώτης όψης- η πράξη κρίνεται ως αξιόποινη (έγκλημα) ανεξάρτητα από την επέλευσης αποτελέσματος κι ανεξάρτητα της φύσης του αποτελέσματος, το ένα δηλ αυτό επέφερε ζημία στο θύμα (άτομο ή κοινωνία)! Κι αυτό είναι το αποτέλεσμα της Αφηρημένης Ιδιότητας του Νόμου, ο οποίος χαρακτηρίζει την κάθε πράξη ως αξιόποινη η μη (ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα όπως είπαμε). Η Αφηρημένη Ιδιότητα του Νόμου πρέπει να νοηθεί σε τρείς αλληλένδετε νοητικά επίπεδα:


i) Ο Νόμος είναι γενικός κι αφηρημένος έτσι ώστε να ισχύει για «πάντα», παντού (στην επικράτεια κάθε κράτους) και αδιακρίτως για τον καθένα. Όλοι είναι ίσοι έναντι του Νόμου (αρ.4 Ελλ. Συντ.). Ο Νόμος δεν εκδίδεται για να ευνοήσει ορισμένες ομάδες και άτομα, ούτε το κράτος απέναντι στον πολίτη, ούτε το αντίθετο. Εξ` αυτού και ισονομία και ισοτιμία Πολίτη και Κράτους απέναντι στον νόμο. Κι αυτό ισχύει επειδή στον Φιλελευθερισμό το Κράτος είναι χωριστή οντότητα από τον Πολίτη (διαχωρισμός Κράτους-Κοινωνίας-Πολίτη) και οι δύο τους (πολίτης-κράτος) συνδέονται με σχέση ενός αμοιβαίως εκούσιου κι ελεύθερου «κοινωνικού συμβολαίου» μεταξύ δύο ισότιμων κι ανεξάρτητων αντισυμβαλλομένων μερών.
Η Αρχή της Ισότητας όλων έναντι του Νόμου (ισοτιμία) ισχύει βέβαια και για  του Νομοθέτες (βουλευτής, νομοθετικό σώμα), με δύο συναφείς τρόπους. Πρώτα είναι κι αυτοί, απέναντι στους νόμους που ψηφίζουνε, ίσοι με τους άλλους πολίτες και δεύτερον η Ισχύ της Αρχής της Ισοτιμίας τους περιορίζει και ως προς το μέγεθος της Ελευθερίας που έχουν να ψηφίζουν νόμους. Ήτοι, οι Νόμοι που ψηφίζουν ΔΕΝ μπορούν να παραβιάζουν την Αρχή αυτή! (αυτοπραγμάτωση της Αρχής). Έτσι οι Νόμοι που ψηφίζουν οι βουλευτές (νομοθέτες) ΔΕΝ μπορούν να παραβιάζουν και καταλύουν την παραπάνω Αφηρημένη Ιδιότητα του Νόμου, δηλαδή την αντικειμενικότητά του (την χωρίς διακρίσεις ισχύ κι εφαρμογή του) το απρόσωπό του, την καθολική ισχύ του (τοπική, χρονική και κοινωνική). Δεν μπορούν να ψηφίζουν νόμους που παραβιάζουν τα δικαιώματα των Μειονοτήτων και της Μειοψηφίας, τα ατομικά δικαιώματα, την αναδρομική ισχύ των Νόμων και κυριότατα Νόμους που δίνουν το δικαίωμα στην Κυβέρνηση να δρά αυθαίρετα και ασύστολα ! Δεν μπορούν να ψηφίζουν Νόμους Αντισυνταγματικούς ! Γιατί οι Νόμοι αυτοί παραβιάζουν την Αρχή της Ισότητας όλων έναντι του Νόμου (ισοτιμία)
Συμπέρασμα: Από τα παραπάνω προκύπτει το εξής: Ό,τι καλύπτεται με Νόμο, δεν είναι  αναγκαστικά και «Νόμιμο» ! Π.χ. η κατάλυση της Εθνικής Κυριαρχίας με Νόμο ! (όπως έγινε στην Ελλάδα με τις δύο δανειακές συμβάσεις με την Τρόικα), δεν την καθιστά Νόμιμη! Παραμένει παράνομη!
Ότι έκανε ο Χίτλερ με νόμους δεν καθιστά τις πράξεις τους νόμιμες !

ii) Είπαμε παραπάνω ότι η Αρχή του Αφηρημένου (απροσώπου) του Νόμου και η εξ` αυτής Αρχής της Ισοτιμίας όλων απέναντι στον Νόμο, οδηγεί στην Αρχή του Διαχωρισμού Κράτους-Πολίτη, τα οποία είναι έτσι δύο ίσα και ισότιμες οντότητες (μέρη) απέναντι στον Νόμο και την σύναψης μεταξύ των ενός «κοινωνικού συμβολαίου» ανεξαρτήτων και ισότιμων αντισυμβαλλομένων μερών. Έτσι οδηγηθήκαμε από την Αρχή του Απόλυτου Κράτους του 17ου αι. στην Αρχή του «Κοινωνικού Συμβολαίου» του 18ου αι. Η Ισοτιμία Πολίτη-Κράτους και το «Κοινωνικό Συμβόλαιο» είναι ο Ορισμός της Ατομικής και Πολιτικής Ελευθερίας στον Δυτικό Φιλελευθερισμό. Στον ορισμό αυτό της Ελευθερίας στηρίζεται, στον Φιλελευθερισμό και η Νομιμότητα της Ανισοκατανομής του Πλούτου (κατά τις ελεύθερες δυνάμεις του ατόμου), η οποία (ανισοκατανομή) γίνεται –όταν χρειάζεται-«δίκαιη ανισοκατανομή» με την άσκηση της «αναδιανεμετικής δικαιοσύνης». «Δίκαια Ανισότητα στον Πλούτο», «Δίκαιη Ισότητα στον Νόμο, στα πολιτικά, κοινωνικά και ατομικά δικαιώματα». Αυτές είναι οι Αρχές της Ελευθερίας του Δυτικού Φιλελευθερισμού και Δημοκρατίας (από την εποχή της Αθηναικής Δημοκρατίας).

iii) Ο Νόμος είναι γενικός κι αφηρημένος, έτσι ώστε να δίνεται η δυνατότητα στην ανθρώπινη συνείδηση του δικαστή να την προσαρμόζει, αξιολογεί κι εφαρμόζει στην εκάστοτε ιδιάζουσα περίπτωση ενώπιόν του.

iv) Ο Νόμος είναι αφηρημένος, με την έννοια ότι χαρακτηρίζει την πράξη ως εγκληματική ή όχι ανεξάρτητα από την επέλευση αποτελέσματος κι ακόμα κι ανεξάρτητα από το ζημιογόνο ή όχι της πράξης. Έτσι π.χ. σε περίοδο Ειρήνης και Συνταγματικής Νομιμότητας. 
α) μια πράξη κρίνεται από τον Νόμο (και την εκτίμηση του δικαστή) ως αξιόποινη ακόμα κι αν δεν επήλθε κανένα ζημιογόνο αποτέλεσμα, αν έγινε με σκοπό εγκληματικό (δόλος, απόπειρα εγκλήματος),
β) μια πράξη κρίνεται από τον Νόμο ως μη-αξιόποινη κι αν ακόμα επέφερε πραγματική ζημία, εάν αυτή έγινε χωρίς πρόθεση εγκληματική (χωρίς δόλο, έλλειψη υποκειμενικής υπόστασης του εγκλήματος), ή για την διασφάλιση ενός ανώτερου αγαθού του Δικαίου, όπως η ζωή (δικαίωμα στην «αυτοάμυνα).
γ)  μια πράξη κρίνεται από τον Νόμο ως αξιόποινη κι αν ακόμα δεν επέφερε πραγματική ζημία, ή κι εάν ακόμα επέφερε  καλό, εάν αυτή (η πράξη) συνιστά αυτόνομα κρινόμενη, εγκληματική (με δόλο) πράξη (εδώ δεν ισχύει ο κανόνας «ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα»),
δ) μια πράξη κρίνεται εγκληματική ανεξάρτητα από το κίνητρο (καλό ή κακό) και σκοπό (καλό ή κακό) του δράστη, εφόσον πληροί τα παραπάνω κριτήρια του αξιόποινου (εδώ δεν ισχύει ο κανόνας «ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα»), ε) νόμιμες εξαιρέσεις των περιπτώσεων γ και δ είναι το «Δίκαιο του Πολέμου», όταν οι (αυτόνομα) εγκληματικές πράξεις χάνουν το αξιόποινό των, όταν διαπράττονται για την διασφάλιση ενός ανώτερου αγαθού του Δικαίου, η ζωή και η Εθνική Κυριαρχία, που αποτελεί την Ανωτάτη Αρχή Δικαίου (*) (με δεύτερη την Αρχή της Δημοκρατίας).
Στο «Δίκαιο του Πολέμου» η πράξη κρίνεται αξιόποινη ή όχι ανάλογα με το κίνητρο, τον σκοπό του δράστη και φυσικά από το αποτέλεσμά της. Το «Δίκαιο του Πολέμου» είναι το Διαλεκτικό Αντίθετο (η νόμιμη άρνηση) των παραπάνω αρχών α-γ που συνιστούν το «Δίκαιο της Ειρήνης»
(*) (αυτό ισχύει και στα Ολοκληρωτικά Πολιτεύματα) 

Όλες οι παραπάνω αρχές Ι. iv, α-ε συνοψίζονται στο εξής: Οι Αφηρημένοι Κανόνες Δικαίου του Δυτικού Φιλελευθερισμού α) είναι συνειδητά  Αφηρημένες, προς «δόξα» της ελευθερίας του ατόμου και του δικαστή. Π.χ. οι τροχαίοι  κανόνες (σήματα) οδήγησης, λένε στον οδηγό ποία πράξη ή παράλειψή του (παραβίαση των σημάτων) συνιστά αξιόποινη πράξη, αλλά δεν του λένε ποίον δρόμο να διαλέξει. Ακόμα, δεν του απαγορεύουν να παραβιάσει τα σήματα!, αλλά του λένε τις ποινές που θα υποστεί εάν το κάνει ! (ο άνθρωπος εξουσιάζει τον νόμο κι όχι το αντίθετο!, ο άνθρωπος είναι ο δημιουργός του νόμου κι όχι το αντίθετο), β) θέτουν τις αρχές χαρακτηρισμού του Δικαίου κι Αδίκου μιας πράξης «εκ των προτέρων» (ante post) –σε σχέση με την πράξη και το αποτέλεσμά της- κι όχι «εκ των υστέρων». Δηλαδή οι πράξεις κρίνονται ως προς το αξιόποινό των όχι από το κίνητρο ή τον σκοπό ή το αποτέλεσμά των, αλλά από τις προυπάρχουσες και ισχύουσες Αρχές του Δικαίου (Νόμοι). Έτσι εδώ δεν ισχύει ο κανόνας «ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα», δηλαδή μια πράξη δεν μπορεί να κριθεί ως αξιόποινη ή όχι («εκ των υστέρων) δηλ. ανάλογα με το κίνητρο τον  σκοπό που εξυπηρέτησε και το αποτέλεσμα που επέφερε (ζημιογόνο ή όχι).

ΙΙ. Στον Μαρξισμό-Λενινισμό και ΕθνικοΣοσιαλισμό. Αντιστρέψτε τις παραπάνω αρχές δικαίου Ι. i, ii, iii, iv του Φιλελευθερισμού για να αντιληφθείτε τι αντίστοιχα ισχύει στο Μαρξισμό-Λενινισμό και ΕθνικοΣοσιαλισμό.

i) Αντιστροφή της Αρχής Ι.i, του Φιλελευθερισμού:

Στον Μαρξισμό-Λενινισμό και ΕθνικοΣοσιαλισμό η Αφηρημένη έννοια του Νόμου, η αντικειμενικότητά ου και η Αρχή της Ισότητας απέναντι στον Νόμο, εξ` ορισμού –και με τον Νόμο και την Ηθική- ΔΕΝ ισχύουν. Αντίθετα, ισχύει μια νόμιμη και δίκαιη –με τα δικά των νομικά στάνταρντς- ιεραρχική ανισότητα απέναντι στον νόμο, σύμφωνα με την θέση του καθενός στην Ιεραρχία Κατανομής Εξουσίας και Ισχύος σε μια οιωνεί κατάστασης Πολέμου, προς δόξαν της Ισχύος του Κράτους.
Η Μόνιμη, Πολιτική, Οικονομική και Κοινωνική Κατάσταση Πολέμου που ισχύει-νόμιμα-στην Χώρα, εισάγει ένα άλλο, εντελώς διαφορετικό του Φιλελευθερισμού Είδος Δικαίου, το οποίο είναι κι αυτό «Δίκαιο» μέσα στα πλαίσια αυτά του Μαρξισμού-Λενινισμού και ΕθνικοΣοσιαλισμού,  όπως θα ήταν (και είναι) και στα Πλαίσια Εποχής Πολέμου και στον Φιλελευθερισμό (όπου βασικές αρχές του καταργούνται για τις ανάγκες σωτηρίας του λαού και της χώρας) !

ii) Αντιστροφή της Αρχής Ι.ii, του Φιλελευθερισμού:

Οι Φιλελεύθερες αρχές του Διαχωρισμού Κράτους-Κοινωνίας-Πολίτη, το «Κοινωνικό Συμβόλαιο», οι Πολιτικές και Ατομικές Ελευθερίες δεν ισχύουν στον Μαρξισμό-Λενινισμό και ΕθνικοΣοσιαλισμό. Ο Πολίτης και η Κοινωνία ταυτίζονται με το Κράτος, (όπως και η Πολιτική με την Οικονομία με επικυρίαρχη την πρώτη επί του δεύτερης, όπως και στην Κευνσιανή Σοσιαλδημοκρατία !), εντός του οποίου η ζωή εξυψούται σε ένα άλλο ανώτερο επίπεδο απ` αυτό της ατομικής ζωής. Εξ`αυτών, δεν ισχύουν επίσης στον Μαρξισμό-Λενινισμό και ΕθνικοΣοσιαλισμό οι Φιλελεύθερες έννοιες της «Δίκαιης Άνισης Κατανομής Πλούτου» και της «Ισότητας απέναντι στον Νόμο». Αντίθετα ισχύουν οι αρχές: «Άνισοι απέναντι στον Νόμο και την Ισχύ» και «Ίσοι στον Πλούτου» (αντι-καπιταλισμός).

iii) Ειδικότερα,  αντιστρέψτε τις παραπάνω αρχές δικαίου  Ι. iv. δ, ε του Φιλελευθερισμού, για να αντιληφθείτε τι αντίστοιχα ισχύει στο Μαρξισμό-Λενινισμό και ΕθνικοΣοσιαλισμό.

Στεκόμαστε εδώ ιδιαίτερα στην αντιστροφή των παραπάνω αρχών Ι. iv.δ, ε του Φιλελεύθερου Δικαίου, λέγοντας ότι στα καθεστώτα αυτά ισχύει γενικά η αρχή «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Έτσι, μια πράξη κρίνεται αξιόποινη ή όχι, ανάλογα με το κίνητρο, τον σκοπό και το αποτέλεσμά της, όπως ακριβώς στο «Δίκαιο του Πολέμου» στον Φιλελευθερισμό. Το ιδιάζον εδώ είναι ότι οι αρχές του «Δικαίου του Πολέμου» κατά τα κριτήρια του Φιλελευθερισμού, ισχύον ως «Δίκαιο της Ειρήνης» στους Μαρξισμό-Λενινισμό και ΕθνικοΣοσιαλισμό ! (το «Δίκαιο του Πολέμου, ισχύει πλάι-πλάι με το Οικονομικό Μοντέλο του Πολέμου στα καθεστώτα αυτά).
Συνεπώς, μπορούν να διαπραχθούν πράξεις –εγκληματικές για τον Φιλελευθερισμό-οι οποίες όμως μέσα στο πλαίσιο των Απολυταρχικών Συστημάτων και του Μονίμου Δικαίου του Πολέμου αυτών, θεωρούνται από τον Νόμο! Ως νόμιμες εάν διαπράττονται στο όνομα τους Γενικού Καλού, Συμφέροντος, για το Μεγαλείο, την Ισχύ και την Εθνική Ανεξαρτησία του Κράτους.
Ή φιλοσοφική αυτή άποψη Δικαίου στα Απολυταρχικά Καθεστώτα, συνάδει απόλυτα με την Βασική των Πολιτική των Αρχή της εξαφάνισης του Ατόμου μέσα στη Συλλογική Έννοια της Κοινωνίας, η οποία ταυτίζεται με το Κράτος και το τελευταίο με το Έθνος! (σε πλήρη αντίθεση με τον πλήρη διαχωρισμό Κοινωνίας και Κράτους στον Φιλελευθερισμό).
Αυτό έχει ως συνέπεια, ο δράστης (άτομο), όταν επικαλείται την διάπραξη μιας πράξης του εξ` ονόματος της Κοινωνίας ή/και προς όφελός της, τότε διαπράττει την πράξη αυτή (όχι ως άτομο) αλλά ως «κοινωνία» και η πράξη του αποκτά την έννοια πλέον της νόμιμης και αυτοδίκαιης «αυτοάμυνας» της κοινωνίας, για την οποία («αυτοάμυνα») οι πράξεις χάνουν τον «εγκληματικό» των χαρακτήρα, όπως ακριβώς και για την «αυτοάμυνα» του ατόμου στον Φιλελευθερισμό ! (βλ. παραπάνω αρχή β).
Έτσι, στο όνομα της Δικτατορίας του Προλεταριάτου και του Συμφέροντος του Λαού στον Μαρξισμό-Λενινισμό και στο όνομα του Fuhrer και της Ισχύς του Κράτους στον ΕθνικοΣοσιαλισμό, θεωρούνται νόμιμες πράξεις που στον Φιλελευθερισμό (σε περίοδο ειρήνης) θεωρούνται εγκληματικές. Και τούτο διότι, όπως είπαμε, στα Απολυταρχικά Καθεστώτα, ισχύει μόνιμα (και σε περίοδο ειρήνης) το Δίκαιο του Πολέμου. Τα Οικονομικά, Πολιτικά και Δικαιακά Συστήματα των Κρατών αυτών είναι Μιλιταριστικά. Μπορούμε να πούμε συμβολικά, ότι τα Κράτη αυτά δεν είναι Κράτη που περιέχουν έναν Στρατό, αλλά ένας Στρατός που περιέχει Κράτος.
Έτσι, εξηγούνται οι «νόμιμες» πράξεις βίας στα Καθεστώτα αυτά.

Οι Μαρξισμός-Ναζισμός είναι a priori απόλυτες Αλήθειες. Γι αυτό αποκλείουν την Αντιπαράθεση, διότι οι διαφωνούντες είναι a priori λανθασμένοι. Οι Μαρξισμός-Ναζισμός είναι προκείμενες και συμπέρασμα ταυτόχρονα στον Λογικό Συλλογισμό για το Εθνικό Συμφέρον. Η Ορθότης των Μαρξισμού-Ναζισμού είναι Κυκλικά Αυτοδικαιούμενες.

Οι Αρχές του Μαρξισμού και ΕθνικοΣοσιαλισμού θεωρούνται από τους θιασώτες στων ως  a priori απόλυτες Ρεαλιστικές Μεταφυσικές (Θεοκρατικές) Αλήθειες (Πλατωνική Ιδεοκρατία) οι οποίες επιβάλλονται εκ των Άνω στον λαό.
Στον Μαρξισμό-ΕθνικοΣοσιαλισμό ο Λαός είναι «ελεύθερος» να πράξει ότι θέλει, αρκεί οι πράξεις του να συμφωνούν με τις Αρχές των! Τα λάθη του Λαού τα διορθώνει αναγκαστικά κι αναντίρρητα το Κομμουνιστικό Κόμμα και ο Ηγέτης αντίστοιχα. Η Πολιτική Αλήθεια (ορθότης) είναι Μοναδική, όπως καταγράφεται στην Ιδεολογία των.
Αυτά σε αντίθεση με τον Φιλελευθερισμό, στον οποίο ο Λαός είναι ελεύθερος να αποφασίσει και για την καταστροφή του. Αυτός μόνον μπορεί να διορθώσει τα λάθη του. Η Πολιτική Αλήθεια είναι Πλουραλιστική και –επί της αρχής-στερείται Ιδεολογίας. Η Φιλελεύθερη Δημοκρατία είναι Πραγματισμός. Η Ελευθερία δεν ορίζεται, αλλά ορίζει όλες τις άλλες αρχές (όπως την οικονομική πρακτική και τον διεθνισμό) στον Φιλελευθερισμό.

Δημοκρατία: Μια αμφιλεγόμενη Ουτοπία?

Τι συνιστά ουσιωδώς μια Κοινοβουλευτική και Μαρξιστική-Λενινιστική Δημοκρατία?
Θα πεί κάποιος το γεγονός ότι εξελέγη «εκ των κάτω» με πραγματικά ελεύθερες εκλογές και σύμφωνα με την Αρχή της Πλειοψηφίας. Σωστά. Όμως, εάν η Κυβέρνηση αυτή, από την ημέρα της νόμιμης εκλογής της, με ευθύνη των πολιτών ή με δικές της καταχρηστικές παραλείψεις, ίσως και νομοθεσία, αρνείται να λογοδοτήσει ενώπιον του λαού, καταχράται την εξουσία της υπέρ ιδίων συμφερόντων καταπιέζοντας όχι πλειοψηφία και μειοψηφία, εξακολουθεί να θεωρείται «Δημοκρατική»? Όταν μια αρχικά δημοκρατικά και νόμιμα  εκλεγείσα Κυβέρνηση νομοθετεί αντισυνταγματικούς νόμους  που παραβιάζουν θεμελειώδη πολιτικά και ατομικά δικαιώματα, καπαπιέζει την δημοκρατική έκφραση πολιτικών, θρησκευτικών και καλλιτεχνικών τάσεων και ρευμάτων, εξακολουθεί να θεωρείται δημοκρατική?
Θεωρείται «δημοκρατική» μια Μαρξιστική Δημοκρατία, εκλεγείσα «εκ των κάτω» με ελεύθερες εκλογές, η οποία αμέσως μετά την εκλογή της ταξινομεί τον εαυτό της ως «δικτατορία του προλεταριάτου», με αποτέλεσμα ότι δεν είναι σύμφωνο με την θεωρία της να θεωρείται όχι μόνο λάθος πολιτικό, αλλά κι έγκλημα, ως –δήθεν -στρεφόμενο κατά των συμφερόντων του λαού, το οποία αυτή και μόνο Αυθεντικά, Απόλυτα, Αποκλειστικά και Ιδεοκρατικά, γνωρίζει και υπερασπίζεται, ανάγουσα εαυτήν ως την Αυτοπραγματωμένη και Αυτοεπαληθευμένη Αλήθεια και Ορθότητα? Και να εμμένει σε όλα τα παραπάνω  κι όταν ακόμα είναι προφανής η απώλεια της υποστήριξης και εξ` αυτής και της νομιμοποίησής της από τον λαό?

Αντίθετα, εάν μια Κυβέρνηση που επιβλήθηκε «εκ των άνω» -όπως στον ΕθνικοΣοσιαλισμό-και στο εξής λειτουργεί με όλους τους κανόνες μιας συνεπούς δημοκρατικής κυβέρνησης υπέρ των συμφερόντων του Λαού κι επιπλέον και αναγκαστικά, έχει την υποστήριξη και εξ` αυτού και την νομιμοποίηση, της πλειοψηφίας του λαού της, θεωρείται επί της ουσίας «αντι-δημοκρατική»?.................

..........συνεχίζεται με το Δεύτερο Μέρος...........


Το παραπάνω κείμενο είναι από το
ΤΟ ΝΕΟ ΜΟΥ ΒΙΒΛΙΟ: "Για Μια Ελλάδα Μάνα Ιδεών". Είναι ένα εκπληκτικό πλούσια εικονογραφημένο βιβλίο, 550 σελ. που συνιστά την "πολιτική" μου κληρονομιά στις επόμενες γενιές. Είναι μια μη-κερδοσκοπική αυτοέκδοση, στην οποία θα τυπωθούν μόνο 20 "συλλεκτικά", "ιστορικά" βιβλία. Παραγγελίες, τηλ. 22210-62743, ep.politias@cyta.gr, τιμή 20 ευρώ + ταχ.έξοδα
Δημ. Αντωνίου, PhD, FRCS









• Δημοσιεύθηκε από : Δημήτριος Αντωνίου
Κυριακή, 10 Μαΐου 2015 - 9:57 π.μ.
Διαδώστε το Άρθρο...